Ik was 15 toen ik Samuël voor het eerst ontmoette in de kerk en een paar maanden na deze eerste ontmoeting kregen we een relatie. Vier jaar later kregen we de kans om een huis te huren en stelden we elkaar de vraag of we dan wilden samenwonen of dat we ervoor kozen om te gaan trouwen. Wij wilden allebei graag trouwen en dat deden we op 3 januari 2020. Kort daarna brak Corona uit, en als ik terugkijk hebben we na ons trouwen niet echt een ‘normale’ relatie gehad. We waren door corona natuurlijk extra veel bij elkaar. In die periode kwam ik er ook achter dat ik zwanger was. Ik was wel vaker de pil vergeten, maar dat ging eigenlijk altijd wel goed. Ik was misschien een beetje naïef daarin. Ik wilde altijd wel moeder worden en het liefst ook wel jong, maar ik wilde eigenlijk wel eerst mijn studie afmaken. Ik schrok niet heel erg, maar was wel ontzettend verbaasd. We vertelden het gelijk mijn ouders en die waren helemaal blij en toen dachten wij ook: ‘Het komt wel goed’.
Finan werd vier weken te vroeg geboren en we waren nog niet helemaal voorbereid op een baby. Natuurlijk was alles wel klaar voor Finan, maar wat een baby echt inhoudt… We hadden geen idee! Het ging allemaal goed, maar het was wel behoorlijk intens. Via de verloskundige kwamen we in contact met Marjolein Schotman. Zij heeft ons heel erg geholpen met het jong ouders worden. Achteraf gekeken huilde Finan best veel en slapen ging ook moeilijk. En niet slapen… daar wordt niemand beter van. Het inslapen duurde vaak heel lang en daar waren we vaak de hele avond mee bezig. Gelukkig ging het na tijd wel beter.
Toen Finan anderhalf jaar was hadden we een moeilijke periode in onze relatie. Onze relatie veranderde en daar moesten we allebei heel erg aan wennen. Ik was zo druk met het moederschap en Samuël met werken en geld verdienen dat we uit elkaar zijn gegroeid. We vonden beide andere dingen belangrijker dan onze relatie. We waren zo ver uit elkaar gegroeid dat we ook bijna echt uit elkaar zijn gegaan. We hebben een tijd apart gewoond. Finan en ik bij mijn ouders. Later nog een keer, toen zijn Finan en ik in ons eigen huis gebleven en heeft Samuël een eigen plek gevonden. Na veel praten en ook veel huilen hebben we toen allebei de keuze gemaakt om volledig voor elkaar en ons gezin te gaan. We moesten elkaar weer gaan zien als prioriteit. Ik ben elke dag nog heel blij dat we toen die keuze hebben gemaakt. Niet alleen voor Finan maar ook voor onszelf.
Het geloof speelt een grote rol in ons leven. Niet zo groot als ik soms zou willen want ik zou er graag meer tijd en aandacht voor willen maken. Finan gaat ook mee naar de kerk en we bidden en danken voor het eten. Ik zou wel graag wat meer christelijke boekjes met hem willen lezen, maar Dikkie Dik is ook gewoon leuk!
Voordat Finan de diagnose hemofilie kreeg viel het al wel op dat altijd al rare blauwe plekken had, vooral op zijn hoofd. Maar we dachten dan altijd, hij zal wel erg hard gevallen zijn, maar verder zochten we er nog niets achter. Maar na een val kreeg hij zo’n dikke wang en had hij veel pijn. De huisarts had eigenlijk ook geen idee wat het was en dacht in eerste instantie aan de bof. Uiteindelijk was het dat niet en zijn we bij de kaakchirurg geweest. Die gaf aan dat de zwelling allemaal bloed was en wilde opereren om het bloed te verwijderen. We zijn heel blij dat dat niet gebeurd is, want nu weten we dat het dan helemaal mis zou zijn gegaan. We hebben gewacht tot de zwelling afnam en dat heeft wel twee maanden geduurd.
De huisarts vertrouwde het toch niet en heeft Finan in het ziekenhuis laten testen op een bloedziekte. Normaal duurt de uitslag van zo’n test drie weken, maar de volgende dag werden we al telefonisch opgeroepen om naar het ziekenhuis te komen omdat Finan inderdaad een bloedziekte bleek te hebben. Verder hoorde we op dat moment niets dus we gingen van het ergste uit. We dachten aan leukemie, maar in het ziekenhuis bleek dat het gelukkig niet te zijn, maar hemofilie. Door een afwijking in een gen zijn er problemen met de bloedstolling. Het kan een tijd goed gaan, maar het kan ook zo zijn dat je weer in het ziekenhuis in Groningen zit waar hij medicijnen kan krijgen via een injectie. Wij willen nu ook leren om hem te kunnen prikken zodat hij niet altijd naar het ziekenhuis moet bij een bloeding.
Voor later zal hij bijvoorbeeld niet in de achtbaan kunnen en voorzichtig moeten zijn met sporten. Mensen in onze omgeving zijn al bang als hij van de glijbaan gaat, maar dat hebben wij gelukkig niet meer. Hij moet ook gewoon kind kunnen zijn en kunnen spelen. Het is ook zo zeldzaam en daardoor ken ik eigenlijk niemand die het ook heeft. Dan kun je er met weinig mensen over praten.
Vooraf dacht ik altijd dat ik een moeder zou zijn die zich niet zoveel zorgen zou maken. Dat ik gewoon met vriendinnen af zou spreken en Finan heel makkelijk bij mijn moeder zou laten. En dat doe ik ook wel, maar toch ben je in je hoofd altijd bij Finan. Niet iedereen snapt dat altijd.
Uiteindelijk heb ik mijn opleiding niet afgemaakt maar toen Finan een half jaar was heb ik een cursus gevolgd en heb ik mijn bedrijf opgestart. Ik vond het fotograferen zo leuk en het liep ook lekker. Nu is Finan 3 jaar en heb ik besloten dat ik niet meer verder ga met de opleiding. Ik leef mijn beste leven. Ik fotografeer de meest geweldige vrouwen. Ik leer elke dag - nog 100x meer dan dat ik deed toen ik wel naar school ging.
Een diploma kan heel belangrijk zijn - begrijp me niet verkeerd, maar voor mij is de keuze voor mezelf nóg belangrijker. Dit was geen makkelijke keuze omdat ik me ook bewust ben van de gevolgen. Maar voor mij het belangrijkst: ik heb gevonden waar ik het gelukkigst van word en daarvoor ben ik geen diploma nodig.
