'Na meerdere gesprekken te hebben gehad over een kinderwens, was daar het moment. 1 januari 2020 gestopt met de pil. We zouden het wel zien wanneer we er voor zouden gaan, maar helaas kwam er geen menstruatie. Direct zorgen maken deed ik niet, maar wat duurde het al met al lang.'
Na een half jaar begon ik me toch zorgen te maken. Ik ging naar de huisarts en werd doorgestuurd naar de gynaecoloog. Daar kreeg ik te horen dat ik gewoon nog moest afwachten. 'Soms duurt het een jaar,' zeiden ze. Toch werd er alvast gekeken naar mijn eierstokken en die zagen er prima uit. Ik vertelde dat ik in korte tijd veel was afgevallen, zo’n 25 kilo, en dat ik veel sportte. Maar dat werd weggewuifd: Mijn BMI was goed, sportte niet meer dan een uur per dag dus dat zat wel goed zeiden ze.
Toch bleef de menstruatie uit en drie maanden later trok ik weer aan de bel. Toen zijn we begonnen met vervolgonderzoeken. Het was de tijd van corona, dus mijn vriend mocht nergens mee naartoe. De uitslagen kreeg ik telefonisch. En dan ook nog eens niet op de afgesproken tijd, dus ik zat daar alleen thuis toen ik hoorde: 'Mevrouw, u zult nooit op natuurlijke wijze zwanger kunnen worden.' Die zin… die vergeet ik nooit meer. De grond zakte onder me vandaan.
Uit het onderzoek bleek dat ik weinig eicelreserves had en dat mijn hersenen mijn eierstokken niet goed aanstuurden. Er werd direct gesproken over IVF, ICSI, hormoonspuiten. Ik wist niet wat me overkwam. Toch voelden mijn vriend en ik: we gaan dit samen doen. We gaan dit rocken!
We begonnen in Nederland. De spuiten, de echo’s, de bijwerkingen; ik vond het allemaal pittig, maar ik beet me erin vast. Na de eerste punctie kwamen er vijf eitjes. Niet veel, maar alles telde. Totdat ik het telefoontje kreeg, weer op het verkeerde moment, weer alleen, dat geen van de eitjes bevrucht was. Niet één.
We besloten het traject te verplaatsen naar Duitsland, naar Düsseldorf. Daar voelden we ons direct serieuzer genomen. We kregen een fijne arts, die alles duidelijk uitlegde. Daar mocht ook hoger gestimuleerd worden, ze deden PICSI en een vijfdaagse terugplaatsing. Alles voelde beter.
Ondertussen had ik in Nederland een second opinion gevraagd bij het UMCG, omdat ik me steeds meer afvroeg of mijn leefstijl een rol speelde. Ik sportte veel, vermeed vetten, at supergezond dacht ik, maar misschien wel té. Er werd me geadviseerd om weer wat aan te komen en minder te trainen. Ze zeiden ook: 'Jouw verhaal is jouw verhaal. Geen garantie dat dit het verschil maakt.' Toch begon ik te twijfelen. Was ik wel zo gezond als ik dacht?
Terug in Duitsland hadden we na een nieuwe punctie drie eitjes. Alle drie bevrucht. Eén terugplaatsing na drie dagen, de andere twee lieten ze doordelen. Uiteindelijk kwam er nog één in de vriezer. Maar beide pogingen mislukten. Twee keer hoop. Twee keer teleurstelling. En nog één poging te gaan die vergoed zou worden.
'Ik voelde me een nummertje.
De zoveelste die in de rij kon aansluiten die hulp nodig had om zwanger te raken.
Er ging veel fout. En dat tijdens een traject voor je grootste wens.'
Intussen waren we ook bij het UMCG geweest en daar begrepen ze niet dat de fertiliteitskliniek IVF had geadviseerd, want volgens hen was ovulatie-inductie ook nog passend.
Dus besloten we terug te gaan naar Nederland, dichterbij huis. We dachten dat dit traject minder zwaar zou zijn, maar dat viel tegen. Ik vond dit traject nóg zwaarder dan IVF. Bij IVF heb je controle. Nu moest ik telkens op en neer voor echo’s om te checken wanneer er een eitje op knappen stond. En dan om de dag, of zelfs elke dag, seks hebben. Alles draaide om schema’s, echo’s, en weer teleurstellingen. Telkens opnieuw beginnen, zonder tijd om verdriet te verwerken.
Ik was streng voor mezelf. Alles om die kans zo groot mogelijk te maken. Maar na zoveel negatieve testen begon ik te twijfelen. Waarom luisterde ik niet naar mijn lijf?
Ik las over een EMB-test, vanuit de alternatieve geneeswijze. Ik ging naar een orthomoleculair therapeut. Na een intake en een bloedtest kwamen er allerlei tekorten, intoleranties en stresswaardes naar voren. Mijn lijf was op. Geen wonder dat het niet wilde voortplanten. En ik dacht dat ik gezond bezig was...
Ik begon met supplementen, paste mijn voeding aan, gaf mijn lichaam rust. Die zomer, het was 2022, besloten we te pauzeren. Even alles loslaten. Leven. Genieten. En toen... werd ik ineens weer ongesteld. Onregelmatig, maar er was wel een menstruatie. Wat was dit?
Toch nog maar eens naar de kliniek. Ze zeiden dat het geen eisprong kon zijn als ze naar mijn verleden en verhaal keken. Maar uit bloedonderzoek bij de huisarts bleek toch echt wel om een eisprong te gaan. Mijn cyclus kwam op gang. Echo’s om te volgen, maar toch geen eisprong. De vorige eisprong was toeval of een gelukje. Het voelde als een achtbaan. Hoop, verwarring, hoop, teleurstelling. Maar gaandeweg werd mijn cyclus stabieler. De conclusie: Hormonen goed. Eisprong? Ja. Kans op natuurlijke zwangerschap? Ja.
Dat was zó’n overwinning. En het voelde alsof het kwam door het werk dat ik zelf had gedaan. Mijn voeding. Mijn supplementen. Mijn rust. Mijn mindset. Geen quick fix, maar stukje bij beetje bouwde ik mijn lijf weer op. En ik ben trots. Trots dat ik dat heb gedaan, en dat ik ben blijven luisteren, ook toen niemand dat deed.
In 2023 gingen we vijf maanden met onze camper op reis. We hadden die reis zo graag met een kindje willen maken. Maar het was goed zo. We lieten het los en maakten andere plannen. Mijn cyclus was nog onregelmatig, vooral door het andere eten en ritme onderweg.
Maar toen we eenmaal weer thuis waren, kreeg ik last van vermoeidheid en gevoelige borsten. Halverwege december kreeg ik het idee om een test te doen, geen idee hoe dat in mijn hoofd opkwam. En ja hoor, ik was zwanger. En dat was weer schakelen in ons hoofd. We hadden onze kinderwens eigenlijk al opgeheven en andere plannen gemaakt.
En het bracht weer een mentale rollercoaster met zich mee. Hoe kan mijn lichaam dit wel en blijft het nu wel zitten?
Op 29 augustus 2024 werd Vinz geboren. Op een roze wolk zat ik niet perse. Want wat was ik de eerste tijd onzeker. Het traject was zwaar, maar het moeder zijn is ook intens.
Het moeder zijn heeft me veranderd. Vinz staat op nummer 1 en alles kan me gestolen worden. Ik voel me zo verbonden met hem en zou echt niet meer zonder hem kunnen. Het groeien wat hij doet op mijn melk, de lachjes, het ontwikkelen wat hij doet. Zo bijzonder allemaal.
Met mijn verhaal wil ik iets delen, iets zeggen. Er is meer dan alleen de medische weg. Natuurlijk werkt dat voor sommigen. Maar laat het niet je enige optie zijn. Luister naar je lijf. Ga op zoek, vraag door en gun jezelf de rust om te helen. Want soms… is je lichaam tot veel meer in staat dan je denkt.
